او مي گفت: ديشب كه رفتم منزل، امير دفتر ديكته اش را آورد و گفت: باباجون امروز خانم معلم آخرين ديكته سال اول دبستان را بهمون گفت...

وقتي متن ديكته را خواندم ي دنيا حرف توش بود.

خانم معلم انگار اصلن دوس نداشت كه از اين بچه ها جدا بشه.

از كلمه كلمه متن اين املاء عشق مي باريد...

و همش آرزو مي كرد...

فرزندان عزيزم آرزو دارم كه يك روز شما را در بالاترين مقام اين مملكت ببينم و آن وقت است كه خستگي از تنم بيرون مي رود...

و هزاران آروزي ديگر...

و امير هم انگار اصلن از اين پايان تلخ خرسند نبود.

منو ياد آخرين نقاشي سال گذشته اش ميندازه كه وقتي آخرين روز پيش دبستاني اش (خانم عليزاده كه هم كلاسي دانشگاهي من بود) و معلم امير بود ازشون خواست كه بچه ها امروز بايد آخرين نقاشي سال را بكشيد؛ ميدونين اميررضا چگونه عشق پاكش را به معلمش نشان داد؟!؟

موضوع نقاشي چنين بود: آفتاب در حال غروب و امير داشت از كلاس مي فت بيرون و در حالي كه كتابي در دست چپش و دست راستش را به نشان خداحافظي بلند كرده بود و اشك از چشمانش جاري شده بود و از طرفي ديگر تصويري از خانم معلمش كشيده بود كه دم درب كلاس ايستاده و براش باي باي مي كرد و اشك مي ريخت.

براستي كه اين عشق پاك را در كجاي ديگر مي توان يافت؟

ديشب وقتي ازش خواستم كه امير جان عشق را برايم تعريف كن و بنويس، مي دانيد چي نوشت؟

: عشق يعني وقتي كه از مدرسه ميام و از مامان مي پرسم نهار امروز چيه؟ و اگه ي جوري وانمودكنم كه اون غذا، غذاي مورد علاقه من نيست، مامان جون با تمام وجود غذايي را كه دوست دارم را برايم آماده مي كند. پس عشق يعني دوست داشتن.

اين تصور يك كودك 7 ساله از عشق است.

حال از همه مخاطبان خوبم مي خواهم كه عشق را بر پايه ادراكات كاملاً شخصي خودشون نه آنچه كه دركتابها نوشنه است را برايم تعريف كنن...

صداقت در گفتار و رفتار، نيت و عمل ، دوستي و ارتباط با ديگران و در همه شئون زندگي يک ارزش اخلاقي و انساني مهم به شمار مي رود ، و دروغ ، نيرنگ ، شيادي ، گندم نمايي و جو فروشي و خلاف وعده عمل کردن از مظاهر

«عدم صداقت» است که بنيان جامعه را فرومي پاشد که دروغ سرآغاز زشتي است.

قرآن کريم روز قيامت را روزي مي داند که راستي و صدق به فرياد راست گويان و راست کرداران مي رسد: (هذا يوم ينفع الصادقين صدقهم )  آن روز ــ قيامت ــ روزي است که راستان از راستي خود نفع مي برند.

«صــدق» تنها در گفتار نيست ؛ بلکه در تمام کردار و اعمال ، انسان بايد صادق باشد در ايمان و دين داري ، در وعده دادن به ديگران و عمل به آن ، در دوستي و رفاقت و ابراز محبت ، در کار و فعاليت اجتماعي و حتي در امور حکومت و سياست ورزي و تمام معاملات با ديگران ــ و حتي خود ــ  به قول بايزيد بسطامي : « يا چنان نماي که هستي ، يا چنان باش که مي نمايي » .

باور کنيم که گل روحمان با دروغ پژمرده مي شود و نهال ايمانمان به خزان ريا و نفاق مي نشيند ، کام دوستي ها و محبت ها به تلخي دورويي مي گرايد و فضاي دل پذير اعتماد جاي خود را به آلودگي ترديد و کينه مي دهد.

زيبا ترين و پسنديده ترين شکل عبادت خدا هم آن است که با اخلاص و راستي همراه باشد که اساس اســــــــــلام بر «صداقت» است .

به قول سعدي:

طاعت آن نيست که بر خاک نهي پيشاني    صدق پيش آر، که اخـــــلاص به پيشاني نيست

خدايا ما را از دروغ و ريــا و نفاق و خلف وعده و ظاهر فريبي و از هر چه ناراستي است نجات بخش ، و به بهشت «صداقت» رهنمون ساز.

تو نیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از فراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون آینه پاک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر نگاه تو درترانه من
تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند
تنها به خواب می ماند
چراغ، آینه، دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه درين خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رها کرده است
غروب های غریب
در این رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی

تویی و خودت. . .

همیشه چنین بوده ای

در سرزمین گرگ ها و دزد ها

به انسان بی خدا امید مبند

 بندۀ باورهای دیگری مباش

خود را باور کن

و خود را نخواهی باخت

آن گاه که نا کسان به تو پشت می کنند

خود را باور کن

و برای پاسخ.آن جا که پاسخی در آن یافت نمی شود

جستجو مکن

اگر نیاز داری کسی را باور کنی.خود را باور کن

و فقط خود را باور کن . . . !

گلگشت
 
 گاه ميگيرد دلم راهي به صحرا ميشوم            
همسفر با   بادها  د ر بين  گلها    مي شوم 
خسته ام از زندگي از قيل و قال شهرها             
ميروم     دور از هيا هوهاي   دنيا مي شوم
مينشينم   در ميان   پونه ها، بابونه ها         
  نيستم  تنها در آنجا    بينشان ما مي شوم
نم نمك باران اگر ياري كند با اشك من              
با  غزل   خواني   بلبلها هم  آوا   مي شوم
غنچه اي ميگفت منهم گردهاي خويش را         
  در  ترنم هاي    باران شسته و وا مي شوم
آه در  انبوه مردم  باز مي گردم    ولي               
باز هم افسرده و خاموش و  تنها   مي شوم
قطره اي رنجور هستم حسرتم دريا شدن          
خوب من باران بگو با من كه دريا مي شوم
                                                                                           

هيچ چيز در زندگي شيرين تر از اين نيست كه كسي انسان را دوست بدارد. من در زندگاني خود هر وقت فهميده ام كه مورد محبت كسي هستم, مثل اين بوده است كه دست خداوند اعلام را بر شانه خويش احساس كرده ام

بدون شرح...

ما به جشنت أي معلم شادوخندان آمديم         روزتجليل مقامت را بميدان  آمديم

دسته هاي گل به دست ازباغ عرفان آمديم    تهنيت گفتن برايت ازدل وجان آمديم

مرحباگويان ترامدح و ثنا خوان آمديم

ايكه باشد رازدانش نقش درسيماي تو    حكمت وپنداست هريك نكتهء زيباي تو

افتخار مملكت از گوهر والاي  تو             وارث علم پيامبر  از يكي اسماي  تو

با اميد تو بسوي اين دبستان آمديم

أي معلم نام پاكت آيت آدمگري              با كمال نام خود جان را عجب ميپروري

پادشاهان ازتومي يابند ملك و سروري         ايكه از وهم وگمان ما بس بالا تري

در چنين محفل به پاس تو شتابان آمديم

مشعل تابان عرفان راچو بر افروختيم       خرمن جهل وجهالت را سراپا سوختيم

دانش وعلم وهنرهاي كه ما اندوختيم      حرف حرف ونقطه نقطه ازشماآموختيم

زان سبب جشن ترا تبريگ گويان آمديم

جسم وجانت ازگزند روزگاران دورباد       خانهء نام نشانت تا ابد معمور باد

هركه بدبين تومي باشد چشمش كورباد      دوستانت دايمأ اندر جهان مسرور باد

اينچنينت خواسته از ذات رحمان آمديم

 براي سلام ، براي ديدن ، براي خنديدن ، براي بخشيدن ، براي دوست داشتن، فردا خيلي دير است ...

0

0

براي زنده بودن ، زندگي كردن ، براي جاودانه شدن فردا خيلي دير است ...

0

0

فردا هرگز ، هرگز نخواهد آمد ،

فردا هرگز نخواهد آمد ،

كاش بدانند مردم ...

كسي كه امروزش را از دست دهد به بهانه فردا ، فردا را نخواهد يافت

امروز فردايي است كه ديروز منتظرش بوديم

باز هم منتظري ؟!!!؟

برخيز هيچ كس بر در اين خانه نخواهد كوبيد

Never listen to other people's tendencies to be negative or pessimistic. ...   Because they take your
most wonderful dreams and wishes away from you -- the ones you have in

Your heart!

Always think of the power words have.
Because everything you hear and read will affect your actions!
هیچ وقت به جملات منفی و مأیوس کننده ی دیگران گوش ندید... چون

اونا زیبا ترین رویا ها و آرزوهای شما رو ازتون می گیرند--چیز هایی که از ته دلتون آرزوشون رو دارید !
هیشه به
قدرت کلمات فکر کنید .
چون هر چیزی که می خونید یا می شنوید روی اعمال شما تأثیر میگذاره

Therefore:
پس:

ALWAYS be....
همیشه.....

POSITIVE!
مثبت فکر کنید !

And above all:
و بالاتر از اون

Be DEAF when people tell YOU that you cannot fulfill your dreams!
کر بشید هر وقت کسی خواست به شما  بگه که به آرزوهاتون نخواهید

رسید !

Always think:
و هیشه باور داشته باشید :

God and I can do this!
من همراه خدای خودم همه کار می تونم بکنم

 شنیدید می گن فلونی خراب رفیقه؟

قضیه این پست منم ی جورایی به این ضرب المثل ربط داره...

 ایشالله اونایی که باید این پست رو می دیدن، دیده باشن

  -+-+-+-+-+-+ -+-+-+-

ز غم کسی اسیرم که خودش خبر ندارد
عجب از محبت من که در او اثر ندارد
غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد :
دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

  -+-+-+-+-+-+ -+-+-+-

کاش مــي شد بر جـــــدايي خشــــم کرد

 شاخه هاي نســترن را با تواضع پخش کرد

 کاش مي شد خانـــه اي از مهـــر ساخت مهـــــــرباني را در آن سر مشـق کرد

 روي دل هاي حقــــــيقي نقــــــش کرد

  -+-+-+-+-+-+ -+-+-+-